Koucheh
    شعر کوچه از فریدون مشیری ​

  

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید

یادم امد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت
!یادم آید تو به من گفتی : از این عشق حذز کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است

با تو گفتم حذر از عشق ندانم
!سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

 
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم