Dorood
شعر سرود گل از فریدون مشیری
با همین دیدگان اشک آلود
از همین روزن گشوده به دود
به پرستو به گل به سبزه درود
درود درود درود
به پرستو به گل به سبزه درود
به شکوفه به صبحدم به نسیم
به بهاری که میرسد از راه
چند روز دگر به ساز و سرود
درود درود درود
به پرستو به گل به سبزه درود
سر راه شکوفه های بهار
گریه سر می دهیم با دل شاد
گریه شوق با تمام وجود
درود درود درود
به نغمه به عشق به سبزه درور
درود درود درود
به پرستو به گل به سبزه درود
سالها می رود که از این دشت
بوی گل یا پرنده ای نگذشت
ماه دیگر دریچه ای نگشود
مهر دیگر تبسمی ننمود
درود درود درود
به پرستو به گل به سبزه درود
هرگز از یاد دشتبان نرود
آنچه را اژدها فکند و ربود
اشک در چشم برگها نگذاشت
مرگ نیلوفران ساحل رود
درود درود درود
به پرستو به گل به سبزه درود
دشمنی کرد با جهان پیوند
دوستی گفت با زمین بدرود
پیش پای سحر بیفشان گل
سر راه صبا بسوزان عود
درود درود درود
به پرستو به گل به سبزه درود
درود درود درود
به پرستو به گل به سبزه درود
Divaneh
شعر دیوانه از فریدون مشیری
یکی دیوانه ای آتش بر افروخت
در آن هنگامه جان خویش را سوخت
همه خاکسترش را باد می برد
وجودش را جهان از یاد می برد
من آن دیوانه آتش پرستم
در این آتش خوشم تا زنده هستم
بزن آتش به عود استخوانم
که بوی عشق خیزد ز جانم
خوشم با این چنین دیوانگی ها
که می خندم به آن فرزانگی ها
تو همچون آتشی ای عشق جانسوز
من آن دیوانه مرد آتش افروز
من آن دیوانه آتش پرستم
در این آتش خوشم تا زنده هستم
بزن آتش به عود استخوانم
که بوی عشق برخیزد ز جانم
خوشم با این چنین دیوانگی ها
که می خندم به آن فرزانگی ها
به غیر از رفتن و از یاد رفتن
غباری گشتن و بر باد رفتن
در این عالم سرانجامی نداریم
چه فرجامی ؟ که فرجامی نداریم
بیا آتش بزن خاکسترم کن
بزن در بوته هستی زرم کن